Każda kobieta miesiączkuje w pewnym przedziale życia, a niektóre Pacjentki mierzą się z zaburzeniami cyklu. Dotyczą one czasu trwania, obfitości, długości cyklu i dolegliwości bólowych. Każde zaburzenie zostało dokładnie sklasyfikowane.
Pierwotny brak miesiączki
Jeśli kobieta osiągnęła wiek 16 lat, a mimo tego wciąż nie wystąpiła u niej miesiączka, wówczas mówimy o tzw. Amenorrhea primaria. Zaburzeniem jest również pierwsza miesiączka dopiero po zastosowaniu
doustnej antykoncepcji hormonalnej. Wskazać należy również za stan anormalny, gdy dziewczyna ukończyła 13 rok życia, nie miesiączkuje, a dodatkowo nie pojawiają się żadne inn oznakidojrzewania, takie jak rozwój piersi. Najczęstszymi przyczynami są:
- Zaburzenia hormonalne,
- Niedowaga,
- Zaburzenia odżywiania,
- Wady anatomiczne (brak macicy, zamknięta błona dziewicza),
- Zaburzenia genetyczne (zespół Turnera, zespół niewrażliwości na androgeny).
Wtórny brak miesiączki
Wtórny brak miesiączki uwidacznia się wówczas, czy Pacjentka miała prawidłowy cykl menstruacyjny, który później przestał występować, albo stał się nieregularny czy zmienił swój charakter. O problemie zaczynamy mówić, jeśli okres przestał występować dłużej niż 3 miesiące. Przyczyny mogą być prozaiczne, np. stres, przemęczenie, mała ilość snu. Wtórny brak miesiączki może także być efektem poważnych schorzeń (choroby wątroby, tarczycy, różnorodne dolegliwości ginekologiczne).
Zbyt obfite krwawienia
Zaburzenia miesiączki to również zbyt obfite krwawienia. O problemie mówimy, gdy w zużywamy w ciągu jednego dnia więcej niż 6 tamponów. Podpaska wystarcza tylko na godzinę – dwie. Zbyt dużą ilość krwi w jednym cyklu klasyfikuje się jako menorrhagia.
Skąpe krwawienia
Zarówno zbyt obfite, jak i zbyt skromne krwawienie zaliczane jest do zaburzeń miesiączkowania. Zjawisko określane jest mianem hypomenorrhoea. W tym przypadku zużycie tamponów czy podpasek wynosi 1-2 na dzień. Zamiast wyraźnych plam krwi pojawiają się tylko plamienia. Nie mają one żywo czerwonej barwy a przypominają swoim kolorem rozwodnioną krew, bądź wpadają w odcienie brązu. W porównaniu do innych, poprzednich cykli, objętości krwi jest wyraźnie mniejsza. Można wskazać, że o zbyt skąpych miesiączkach mówi się, gdy ilość wydalanej krwi jest mniejsza niż 30 ml. Przyczyną skąpej miesiączki może być wkładka hormonalna, zabiegi ginekologiczne (łyżeczkowanie) czy niedoczynność tarczycy.
Czas trwania krwawienia
Zaburzenia miesiączkowania objawiają się także czasem trwania krwawienia. Za normę przyjmuje się okres od 3 do 7 dni. Jeśli miesiączka trwa dwa dni albo osiem, nie uznaje się tego za fizjologiczne zjawisko. Taki czas trwania krwawienia wymaga leczenia farmakologicznego.
Plamienia międzymiesiączkowe
Jeśli obserwujemy u siebie krem pomiędzy miesiączkami, są to tzw. plamienia międzymiesiączkowe (metrorrhagia). Najczęściej są to niewielkie plamy krwi albo brunatnej wydzieliny. Nie wymagają podpaski a jedynie wkładki higienicznej. Najczęściej utrzymują się jedynie przez 1-2 dni. Pacjentki wskazują, że plamienia najczęściej pojawiają się w okolicach połowy cyklu, owulacji. Ich przyczyną jest spadek poziomu estrogenów.
Skrócony albo wydłużony cykl menstruacyjny
Skrócony cykl menstruacyjny występuje, gdy krwawienia pojawiają się krócej niż 24 dni. Jeśli zaś krwawienie pojawia się dłużej niż co 38 dni, cykl menstruacyjny również jest zaburzony – trwa zbyt długo. W takim przypadku mówimy o oligomenorrhoea.
Silne dolegliwości bólowe
Pomimo tego, że wiele Kobiet łączy odczuwany ból przy miesiączce ze stanem fizjologicznym, lekarze wskazują, że intensywny ból, niepracujący na środki przeciwbólowe, umożliwiający funkcjonowanie, również jest zaburzeniem. Dodatkowo, jeśli występują nudności albo wymioty, przypadłość określana jest jako dysmenorrhoea.
Zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS)
Silne objawy przed miesiączką dotykają od 10 do 30%. Zwane PMS to nadwrażliwość, wahania nastroju, ból, obrzęk i tkliwość piersi. Jeśli dolegliwości mają silny charakter, wdrażane jest właściwe leczenie farmakologiczne. Ból fizjologicznie może pojawić się na początku miesiączki, jednak nie powinien umożliwiać wykonania codziennych czynności.
FAQ- najczęstsze pytania o zaburzenia miesiączkowania
- Czy zaburzenia się groźne?
Nie, zaburzenia nie muszą być oznaką poważnych chorób. Każdy przypadek należy analizować indywidualnie.
- Kiedy do lekarza?
Jeśli miesiączka nie miał miejsce od trzech miesięcy. Dodatkowo pojawi się gorączka, nudności, ogólne osłabienie.
- Czy miną samoistnie?
Niekiedy zaburzenia miesiączkowania mogą minąć samoistnie. W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie farmakologiczne.
- Czy antydepresanty opóźnią okres?
Tak, niektóre leki antydepresyjne (selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny, czyli SSRI) mogą wpływać na długość cyklu.
Bibliografia:
- Bąkowska, M. (2018). Ginekologia i położnictwo. Podstawy i zaburzenia miesiączkowania. Warszawa: Wydawnictwo PZWL.,
- Ziółkowska, S., Król, A. (2020). Zaburzenia miesiączkowania: diagnoza i terapia. Warszawa: Wydawnictwo Medyczne Termedia,
- Sierżant, K., Różański, W. (2017). Ginekologia. Podręcznik dla studentów medycyny i lekarzy. Poznań: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna
